Sunday, July 03, 2005

Métro-Boulot-Rupo



Door het ontstaan van 280.000 nieuwe banen tussen 1997 en 2005 steeg de werkgelegenheidsgraad in België als geheel van 57% in 1997 tot 60,4% in 2005. Deze toename volstond echter niet om het gemiddeld niveau van onze buurlanden (66,7%) of van de EU als geheel (63%) te bereiken. Uitgesplitst naar regio komt er een heel ander beeld te voorschijn. Met 64% in 2004 in Vlaanderen doen we het iets beter dan het Europees gemiddelde. Brussel (55,4%) en Wallonië (55,5%) daarentegen presteren in Europese context heel wat slechter. Aldus het verslag 2005 [PDF] (overzicht hier) van de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid (HRW), pp 9-10.

De HRW is een achtenswaardige Belgische instelling, met vooral veel Belgische leden: academici van de 3 grote Franstalige universiteiten (Liège, Mons, en Louvain-La-Neuve) en bij toeval eentje uit Gent. Vier Franstalige leden en drie Nederlandstalige, p 3. En dat merk je dan ook.

De HRW doet hartige aanbevelingen aan het beleid van hoe meer werkgelegenheid te scheppen, te verbeteren en te versterken. Op zich getuigt dit woordgebruik al van de premisse van een maakbare economie en een wantrouwen in de Onzichtbare Hand. Het doet wat denken aan de jaren ’70 toen massaal “werk" uit het niets werd geschapen in de toenmalige overheidsbedrijven, de Post, de NMBS, de ministeries. “Werk" schep je natuurlijk niet, het ontstaat in een gezonde vraageconomie wel spontaan. Het zoekgedrag van de werkzoekende bijsturen en coachen zal niet veel helpen als er geen werk is. De Lissabon-strategie van de EU met zijn richtsnoeren is ook wat in hetzelfde bedje ziek.

En die belangrijke regionale verschillen dan? Op p 36-41 wordt even geconstateerd dat de werkloosheid en de uitkeringen relatief lager liggen in Vlaanderen dan in Brussel en Wallonië. Maar wat betreft aanpak en beleid worden die verder onder tafel geveegd, want het gaat toch over België, n’est-ce pas? Dat precies Wallonië veel trekjes heeft van een aanbodseconomie wordt handig vergeten. Dat Vlaanderen wel eens nood zou kunnen hebben aan een ander werkgelegenheidsbeleid dan Wallonië ook.

Herman Van Rompuy pikt hier op in op zijn weblog.

"De HRW stelt zelfs dat de werkloosheidsgraad in Vlaanderen met zijn 4.5 pct. dichtbij het structurele niveau ligt, wat economisten vertalen als het peil dat moeilijk samendrukbaar is. ‘De lage arbeidsreserve ( aantal niet-werkende werkzoekenden ) wijst op de noodzaak een deel van de momenteel inactieve bevolking te mobiliseren teneinde te voorkomen dat de schaarste aan arbeidskrachten de groeivooruitzichten beperkt’. Het is een argument temeer om te werken aan de zgn. eindeloopbaanproblematiek."

Juist, maar het HRW wenst ook meer transregionale arbeidsmigratie. Werkloze Walen moeten dus in Vlaanderen willen werken. Asociaal? De Vlaamse kompels trokken vroeger wel 100-200km van huis om de armoede te ontsnappen en in de Waalse steenkoolmijnen te gaan werken. Zonder faciliteiten. Mais oui, on se sent bien chez nous.. En hun Nederlands is natuurlijk lamentabel. Dus welke patron Flamin wil je?

De hefbomen van het sociaal-economisch beleid moeten in regionale handen komen" schrijft Van Rompuy verder. “[De deelstaten] hebben het beide nodig want de groei van onze economieën is de jongste jaren is te klein om het Rijnlandmodel overeind te houden. De hefbomen hebben betrekking op taboedomeinen vandaag: inkomensbeleid, arbeidsmakt, werkgelegenheid, bedrijfsfiscaliteit en 0&0. Werk aan de winkel bij de communautaire onderhandelingen na de federale verkiezingen van 2007."

Precies, pas binnen twee jaar dus. Wat is er terecht gekomen van de splitsing van BHV, een dossier dat ettelijke keren lichter weegt dan een het opsplitsen van het gehele sociaal-economische beleid? Het ging onverwijld gebeuren na de verkiezingen van 2003-2004 en het is er nog niet. En Van Rompuy’s partij, de CD&V heeft niet echt op het gaspedaal gedrukt. Welke toegevingen gaan de Vlamingen dan weer moeten doen om met hun eigen geld hun eigen boontjes te mogen doppen? Alles in verhouding, de aanhechting van geheel Vlaams-Brabant bij Brussel?

Het schoentje wringt niet alleen bij het werkgelegenheidsbeleid. Ook het Belgisch karakter van het centraal loonoverleg ontkent de verschillende dynamiek tussen Vlaanderen en Wallonië. Een Waalse werknemer is nu eenmaal gemiddeld 5% minder productief dan een Vlaamse, maar krijgt wel hetzelfde loon. Een pervers mechanisme dat arbeidsintensieve investeringen vooral naar Vlaanderen jaagt. De Waalse MR-senator Alain Destexhe zei onlangs nog in een interview in De Standaard

"Allez, de chauffeurs van de TEC [Waalse tegenhanger van De Lijn] staken omdat ze evenveel willen verdienen als hun Vlaamse collega's. Maar de rijkdom van Wallonië en de productiviteit zijn anders. De levensduurte ligt een stuk lager. Een huis kopen of huren in Antwerpen kost een stuk meer dan in Namen. Waarom moeten ze dan evenveel verdienen? Ik zeg niet dat je het sociaal overleg moet regionaliseren, maar het moet bespreekbaar zijn.".

De Waalse paus Di Rupo (PS) blijft echter potdoof. Di Rupo wil gewoon meer geld. Zie dit artikel op de Nova Civitas Weblog.

Om Wallonië economisch uit de put te krijgen, moet er een Marshallplan voor Wallonië komen, vindt PS-voorzitter Elio Di Rupo. Dan valt wel te hopen dat het om een voor de Walen beter plan gaat dan het oorspronkelijke Marshallplan. Want toen dat plan midden 1952 afliep was de Waalse economie er relatief slechter aan toe dan bij de start in 1947." en:

"Als Di Rupo het over een Marshallplan voor Wallonië heeft, moet hij het eigenlijk over een nieuw Marshallplan voor Wallonië hebben. Want het deel van de Amerikaanse Marshallgelden dat na de Tweede Wereldoorlog aan België werd toegewezen, vloeide bijna integraal naar Wallonië. Uit onderzoek van Erik Buyst, hoogleraar economische geschiedenis aan de KULeuven, blijkt dat de Waalse steenkoolmijnen het gros kregen van het voor België bestemde Marshallgeld. Vlaanderen, misschien met uitzondering van een heel klein beetje voor de haven van Antwerpen, viste volledig achter het net."

Ach, die nieuwe communautaire ronde na 2007, die draait wel weer vierkant zoals alle vorige rondes. Quousque tandem abutere, Di Rupo, patientia nostra? “Alle sociaal-economische dossiers in België hebben een communautaire kant", zo weet de Wetstraat. Daarom dat ze ook altijd verzanden of uitlopen op een Egmont-pact. Pacten die er geen zijn omdat ze achteraf toch weer worden aangevochten door de Franstalige federale deloyaliteit.

Laten we de broodnodige sociaal-economische herstructureringen die ons toch sowieso zullen worden opgedrongen door de globalisering ont-communautariseren. Zeg die Belgische Unie van bloed, zweet en tranen gewoon op, het is spaarzamer en goedkoper dan die eeuwige Vlaamse gangen naar Cannossa.

Links:
Verslag 2005 [PDF] van de Hoge Raad voor de Werkgelegenheid.
Weblog Herman Van Rompuy.
Métro-Boulot-Dodo op IMDB.

0 Comments:

Post a Comment